De dag begint goed. Om 4u50 wakker omdat de vriendin niet meer kan slapen. Zelf dan ook maar eens een sanitaire stop gaan doen. Terug proberen verder te slapen tot om 5u53 de gsm van het werk gaat. Problemen bij het slachten. Niet bij het slachten zelf, maar met ons computerprogramma. Laptop opgestart. Het scherm van de klant overgenomen en wat nagekeken. Ik was nog niet goed wakker. Een half uur later ontdekt de klant zelf dat ze eigenlijk varkens wilden slachten, maar dat er runderen ingegeven waren. De klant was ondertussen blijkbaar wakker geworden. Nog wat youtube gekeken. Naar de show Ton Zuur van Javier Guzman. Grappig! Zeker een aanrader. Tegen half acht dan toch maar weer naar bed. Tot 10u. Ik was tam en bleef liggen. Kwart na 10. Uiteindelijk echt opgestaan en gegeten. Twee boterhammen met confituur. Een appelsien, kiwi en mandarientje. En een banaan. Rustig de kabas beginnen maken. Kaartje invullen: DAELMAN STIJN SEN 82 EA Vilvoorde 28-11-09. Wedstrijdtruitje zoeken. Nummer en kaartje opspelden. Drinken zoeken en nog een banaan. Droge kleren voor na de wedstrijd. En nog droge kleren voor na de verfrissende douche. Later zou blijken geen douche… omdat we schrik hadden te laat te zijn voor de prijsuitreiking.

Spikes niet vergeten. Ondertussen naar nog wat rustig opzwepende muziek geluisterd. Heb ik alles mee? Spikes, wedstrijdtruitje: ja, alles mee.

Tegen 13u komt Jan toe met de Vulva. We drinken nog een tas koffie, zwart. Omdat we daarin geloven. Ik neem de cd van Ai Papito, Ai Mamita mee. Om ons nog beter op te zwepen in de wagen. We vertekken. De cd zit niet in de hoes. Dan redden we ons wel met Arboles de la Barranca. Ook zalig! En een echte aanrader. Zelfs grappig. (http://www.downloads.nl/results/mp3/1/arboles+de+la+barranca)

In Vilvoorde aangekomen zoeken we een dichte parkeerplaats. Legaal was ze niet echt te noemen. Dat weet ik doordat de mensen van de toegangscontrole mij dat kwamen zeggen. Ondertussen kwam er dan toch een legale plaats vrij en besloot ik mij te verzetten.

We stapten het parcours af. Kwamen Thierry tegen. Stapten verder het parcours af. Of beter, schefferden het parcours af. Want het was er sleer. Kwamen Koen Van Havermaet tegen. Nog 1 uur voor de start. Ik wil aan de opwarming beginnen. Koen wil meedoen. We lopen 25 minuten. Jan komt aansluiten. Koen stopt. Wij lopen voort. Nog een laatste sanitaire stop. 35 minuten opgewarmd. Spikes aantrekken. Bovenkledij uit. Wedstrijdtruitje aan. KW daar boven terug aan. Twijfelen: zou ik mijn broek ook al uitdoen of is het nog te koud en te vroeg? Een paar versnellingen proberen doen (met de broek nog aan). Lap, kousen nat. Wat hogerop proberen te versnellen. Lap, putten in de pelouze. Dan maar gauw naar de start, want iedereen staat daar precies al. Rap de broek uitdoen en een plaatsje uitkiezen. Gans links. Want links was er minst modder. Dat wist ik nog van de parcoursafwandeling. Jan passeert. Wenst mij succes en plast nog tegen een boom, steekt zijn flieter weg en komt aan de wachtlijn staan. “Op uw plaatsen” We gaan naar de startlijn. PANG! En weg zijn wij. Voor vijf grote ronden. Dat hadden ze mij toch zo gezegd. Ik geloof het. Ik loop op de bladeren. Naast de modder. De eerste bocht komen we goed door. Ik bevind mij in ongeveer vijftiende positie. Voor mij zie ik een meute, op een lang lint getrokken. De eersten lopen nog niet te ver. Bij de beklimming van de lange niet te steile helling naast de viaduct schuif ik al een paar plaatsjes op. Krijg clubmakker Stijn Beerens in het vizier. Kom erbij. Neem over en probeer hem nog wat hazen. Loop naar een groepje met onder andere Roel Ringoot en Koen Van Havermaet. Blijf even achteraan hangen om wat te bekomen. 8^e plaats roepen supporters mij toe. Ik loop dan tweede van dat groepje. Voor plaats 7 denk ik dan. Ok, dat is al 1 Megaspike-punt. Op de helling kan ik mij opnieuw niet meer bedwingen. Tien meter voor ons loopt Pieter Heemeryck. Ik scheffer er naartoe en laat hem achter. Zes denk ik. Ok. Dan krijg ik Lucas Moray en Fabien Pasquasy in het vizier. Tot in hun spoor, alweer op de helling. Even recupereren. Overnemen en doorgaan. Vliegen. Ze stribbelen tegen, maar plooien dan toch. Vierde. Yes. “Doorgaan, Daelman”, denk ik. Bij de voorlaatste passage op de helling ben ik bij Pieter Vermont. Strijd om de derde plaats. “Gaan, Daelman, hier kun je het verschil maken.” Vermont is moedig. Heeft boven maar twee meter moeten laten en komt terug aansluiten. Neemt zelfs over. “Volgen, Daelman! Ge gaat niet alle weken uw kas afdraaien op Steenberg om nu slechts vierde te worden!” De laatste keer op de helling ga ik all in. Boven kijk ik even over mijn schouder. Slechts twee, drie meter. “En nu de grote molen draaien. Ik moet en zal derdes worden!” Driehonderd meter verder nog eens over de schouder loeren: twintig, dertig meter. “Ok, Daelman, goed bezig!” Nog het bosje door tot de finish. Blijven groot draaien en het is binnen. Ik kom nog kort op Marc Vanderstraeten. En loop als derde binnen. Winnaar Stijn Garain was al een minuut geleden aangekomen. Ben supercontent! Medaille in ontvangst nemen en lachen voor de foto. Lachen is geen probleem nu. Anders ook niet. Maar zeker nu niet. Zo blij ben ik. Kan niet geloven dat ik zo goed gelopen heb. Ik word er zowaar emotioneel van. Mensen feliciteren me. Ik word nog emotioneler. Blijkbaar toch wat te weinig geslapen. Jan arriveert als dertigste. Naar de kabas. Drinken, banaan eten, supporteren voor Thierry, die zevende werd bij de masters. Uitlopen. Direct, zonder douchen naar de prijsuitreiking. Want we hadden al een seniore dames zien passeren met haar prijs. Toch op tijd. Prijs kiezen en huiswaarts keren. Nu met rustige muziek om rustig te worden. 100 op 1. Schone muziek. Veel volk op de baan. Waar gaan die allen heen, op een zaterdag om half zes ’s avonds? Wij, tevreden en moe gestreden, huiswaarts. Nagenietend van de wedstrijd.

- Stijn D -