Ethiopië, een van de sterkste landen binnen de atletiekwereld. De hoofdstad heet Addis Abeba, gelegen in het centrum van het land. Het Lourdes voor lopers. Elke ochtend worden de straten voor dag en dauw gekleurd door honderden  kleuren afkomstig van loopshortjes en singlets. Het is voor velen de kans op een beter leven, de kans om een huis te kopen voor zichzelf of familie, de kans om zich naast de kleine keizer Haile te heisen. Vaak wordt gezegd dat dit de reden is van het Afrikaanse succes. De enige weg, het moeten, zorgt voor een ongekende kracht en wil om door te breken. De armoede maakt hen als het ware sterk menen sommigen.

Onlangs had ik het geluk te mogen vertoeven in de gaststad voor de Olympische Spelen 2012. Londen, een metropool en een van de grootste steden in West – Europa. Hopen flatgebouwen, bureau’s,… Het europa van de 21^e eeuw dus. Welvaart, prestige en rijkdom karakteriseren de stad. Een schril contrast met Addis Abeba dus. Door mijn tocht in deze moderne jungle valt echter iets op, iets wat ik niet verwachtte te zien. Met tientallen waren ze, wat zeg ik? Honderden! Lopers. Mannen, vrouwen, bejaarden, dik en dun. Iedereen lijkt te lopen in de Britse hoofdstad.

Dan verwacht je iPods te zien, slobberende trainingsbroeken en roodaangelopen gezichten  van gelegenheidsjoggers in een stad vol fastfood.  Niks blijkt minder waar. De mensen zitten er strak in het looppak en lopen zich de ziel uit het lijf. Ik sta perplex en vraag me af of deze mensen ooit hebben gehoord van de rustige duurloop. Ik vermoed van niet. Iedereen perst er de longen leeg en lijkt alles uit zijn lichaam te persen. Ik zat toch wel degelijk op de Eurostar en ben toch niet in Addis Abeba terechtgekomen?

Dan stel ik me de vraag, wat drijft deze mensen om zich de ziel uit het lijf te lopen? Armoede, kans op een beter leven? Ik denk het niet, althans voor de meerderheid niet.  Willen zij zich naast een icoon heisen? Ik bemerk in ieder geval een grote drijfveer bij iedere loper die ik aanschouw.  Zijn het de Spelen die op komst zijn? Ik weet het niet, maar de motivatie druipt eraf.

Dan vraag ik mij af… Zijn de vermeende drijfveren om te lopen, te bewegen, geen secundaire redenen?  Is lopen niet gewoon een surrogaat voor de jacht ? Is lopen niet gewoon een stukje terugkeren naar de oerprincipes? Waar de mens vroeger zijn prooi besloop en achternazat, gaan wij nu naar de supermarkt of de slager op de hoek.  Sedentair zijn bracht de mens vooruitgang, en toch. Toch zie je dat de mens nog steeds zoekt naar beweging en avontuur.  De mens wil nog steeds het grootste beest of de lekkerste bessen naar huis brengen. De mens wil nog steeds deze roem kennen.

En dan vraag ik mij af… Is de drijfveer in de Westerse wereld dan zo anders dan de drijfveer in de Afrikaanse landen? Zijn onze redenen dan geen surrogaat voor de vermeende drijfveer van Afrikaanse lopers? Bootsen wij hun drijfveer niet na om tot dezelfde motivatie te komen?

- Kevin -