Is het een kogel?

Is het een sneltrein?

Nee dat is het niet!

Het is Thierry Duquet die je aan het lopen ziet!

Bovenstaande vernieuwde versie van het Mega Mindylied is een perfecte samenvatting van het BK veldlopen voor politiediensten. Een oppermachtige Duquet en dan de rest.

11/12/2009 wordt te Luik het Belgisch Kampioenschap voor politiediensten beslecht. Thierry Duquet kan er als aspirant – inspecteur voor de eerste maal deelnemen. Om 14u staan de veteranen klaar voor hun wedstrijd. De wedstrijd kent een brede bezetting in de verschillende categorieën. Naar mijn mening diende Thierry vooral oog te hebben voor de sterke Yvan Vanderstraeten. De start gaat verschrikkelijk hard. We zien Thierry onmiddellijk naar de derde positie gaan. Thierry laat Vanderstraeten meteen achter zich. Ik vrees dat Thierry te gedreven is, maar ken de mens Duquet ook en weet dat hij zichzelf kent als geen ander. De eerste lus en Thierry hangt in de top 3. De enige helling op het parcours volgt. Een beest van ongeveer 75m. Thierry laat de rest achter zich. Boven heeft hij tien meter. We zijn nog geen twee minuten bezig. Duquet is weg! Als geboeid toeschouwer en supporter slaat de angst me om het hart en hoop dat Thierry zichzelf niet overstijgt. Einde van de eerste ronde en Thierry oogt fris, nog steeds 10 meter. Een achtervolgende groep organiseert zich. Nog 4 ronden te gaan. Terug naar omhoog. Thierry pakt opnieuw 10 meter. Hij plooit niet, hij stoomt gewoon door. Thierry is een geoliede machine, een maatstaaf voor de rest. Ronde na rond zie je de rest breken en Thierry verder uitlopen. Er is geen tegenstand, Thierry is outstanding in Luik en pakt de titel met een riante voorsprong. Petje af meneer Duquet, of zeg ik liever Duquetinator? IK wou dat ik meer kon schrijven, maar er zijn geen woorden voor de machtsexplosie van Thierry.

Geïnspireerd door de knalprestatie van Duquet sta ik om 15u klaar voor 6 ronden en 6 keer het beest. Bij afwezigheid van toppers Stevens David en Coussement Wim weten we de overwinning reeds voor Muyldermans Stephan. Voor de podiumplaatsen is het kijken naar Benaddou en Piret. Ikzelf hoop de hond te zijn in het verhaal van de twee honden en de derde die het been pakt. Benaddou had twee weken geleden last van een kleine blessure. Piret was in Erpe – Mere sterker, maar ik hoop de kloof te dichten in Luik. Ik besef dat ik druk op mijn schouders leg, ik ben het niet gewoon om aan een podium te denken. Kan ik vandaag de droom waarmaken? Komt het er toch eens van?

De start verloopt drummend. In de eerste bocht zet ik de anderen weg en gebruik daarbij schouderwerk. Jawel, Matthijs loopt zenuwachtig en staat op scherp! De helling, poweren naar boven. Het scheurt. Muyldermans en de voor mij onbekende Van Hees zijn weg. Ik klamp aan bij Benhaddou. Einde van de eerste ronde loop ik nog steeds voor de prijzen. Vandaag is de dag dat ik uit de duisternis treed denk ik bij mezelf. Kaya! Tweede helling. Patat, parkeren. Boven meteen doortrekken en zien dat je 10m kwijt bent. Ik weet hoe de rest zich moet hebben stukgebeten op de Duquetinator. Alles uit de kast en aanklampen. Terug de helling op en opnieuw hetzelfde verhaal. Ik zal niet meer volledig terugkeren deze keer. Ik weet dat het weg is, maar probeer toch door te zetten. Ik moet sterker kunnen zijn op het einde van de cross, aanklampen dus. De frustratie groeit bij elke beklimming, gezien deze 75m het enige deel op het parcours is waar ik te pakken ben. Hier word ik dan ook gepasseerd. Ik kan telkens terugkeren, maar zal er telkens terug afmoeten bij elke klim. Einde verhaal.  

Ondertussen loop ik maar voor plek 10, zoals vorig jaar. Ik loop op plaats 11. De tiende loper loopt sterk bergop, maar ik stoom er in de voorlaatste ronde opnieuw naartoe. Ik ben er bij. Bergop, terug er af. Een ronde hard tegen onzacht. Thierry spoort mij aan te spurten, ik kom in het kielzog en zal hier ook sterven. Ik zal er niet in slagen een remonte te maken. Ontgoocheling, woede en frustratie maken zich bij de aankomst meester over mij. Ik sta terug met mijn voeten op de grond, op mijn plaats. En voorlopig is die plaats in de kantlijn van de atletiek. Maar dromen mag en zolang ik droom zal ik elke met overgave trainen om uit die schaduw te treden. By the way: ook Benhaddou en Piret raken niet in de top 3, maar lopen een sterke wedstrijd.

Laten we vooral onthouden dat Team Vijverman een kampioen rijker is! Thierry Duquet mag zich gedurende een jaar Belgisch Kampioen noemen en de wijze waarop maakt de titel alleen maar mooier. Trainer Jan mag zich nu ook trainer van een kampioen noemen. Hoed af mijne heren, hoed af…

-Kevin-